จะกล่าวถึงนิทานแต่กาลก่อน
ขออ้อนวอนเพื่อนเพื่อนอย่าเบือนหนี
ช่วยมาเป็นกำลังใจให้ฉันที
ในเรื่องนี้บอกเลยว่าน่าติดตาม

[IMAGE: https://steemitimages.com/DQmTnfx7p3RP7kW38Chh9ZbYLifJoe8i3KYuP9nfTxKc5R6/20180422_143115.jpg]

ในเมืองหนึ่งมีเศรษฐีผู้มีทรัพย์
คณานับเกลื่อนล้นคนเกรงขาม
มีบุตรสาวเรือนร่างช่างงดงาม
อันชื่อเสียงเรียงนามปฏาจารา

พอโตขึ้นเป็นสาวดูพราวผ่อง
ผิวดั่งทองผ่องเพ็ญเด่นหนักหนา
มีชายหนุ่มเมียงมองคอยจ้องตา
ต่างอยากได้กัลยามาไว้ครอง

ท่านเศรษฐีจึงหมายหมั้นหาวันแต่ง
พร้อมจัดแจงคู่หมายให้เคียงสอง
เป็นชายหนุ่มรูปงามตามครรลอง
ทั้งทรัพย์สินเงินทองก็มากมี

[IMAGE: https://steemitimages.com/DQmNhaLZXRWN1VPVeLat3LRiwD7HyFCsnTUU5NdJSEYiWca/20180425_084442.jpg]

ฝ่ายบุตรสาวได้ฟังดั่งฟ้าฟาด
ด้วยนงนาฏไม่เคยมองให้หมองศรี
แสนเจ็บปวดรวดร้าวเศร้าฤดี
เฝ้าครุ่นคิดถึงวิธีจะหนีไป

ด้วยใจนางรักใคร่กับชายหนึ่ง
ทั้งตราตรึงในดวงจิตพิสมัย
เป็นคนใช้อยู่ในบ้านพอนานไป
จึงตกลงปลงใจได้เสียกัน

นางเทิดทูนความรักเป็นอมตะ
ไม่ลดละปัญหาใดไม่เคยหวั่น
พร้อมต่อสู้เคียงไหล่ไปด้วยกัน
ยอมฝ่าฟันถึงแม้ตายวายชีวี

[IMAGE: https://steemitimages.com/DQmUBdYSfiKQzrUpTUZJPWYP4X5mnzFWi2apwnTfWdPEwLZ/20180424_103814.jpg]

ตัดสินใจเล่าความให้ชายคนรัก
ได้ประจักษ์เเล้วหาทางเพื่อห่างหนี
จึงปลอมตัวออกจากบ้านผ่านธานี
ทั้งสองศรีจากมาไกลสู่ไพรพง

เรื่องจะเป็นเช่นไรต่อไปนั้น
ขอเพื่อนฉันจงรอฟังดั่งประสงค์
ฉันจะเล่าให้สมคิดจิตจำนงค์
ขอจบลงด้วยคำว่าสวัสดี

เป็นยังไงบ้างคะเพื่อนๆ อ่านแล้วถ้าผิดพลาด ติดขัดหรือไม่เพราะตรงไหนก็ขออภัยไว้ณ ที่นี้ด้วย มือใหม่ค่ะพึ่งจะหัดแต่งเป็นเรื่องเป็นราว พอดีว่านิทานเรื่องนี้เป็นนิทานอิงธรรมะ มีเนื้อหาที่กินใจมาก ฉันจึงอยากจะนำมาแต่งเป็นร้อยกรอง อาจจะตะกุกตะกักบ้าง แต่ก็คงจะพอจับใจความได้ เพราะ
คำกลอนที่แต่งขึ้นจะเรียบง่าย แปลตรงตัว ตอนแรกนี้อาจจะยังไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ แต่สำหรับตอน2รับรองว่าสนุกแน่นอนค่ะ โปรดคอยติดตามนะคะ

ขอบคุณทุกๆกำลังใจและการติดตามค่ะ